Varend bloemen Corso fiasco en de karavaan der malloten
Nou ik lig gestrekt.
Op bed.
Afgeknoedeld.
Ik had op this very moment langs de kant bij t bloemencorso moeten zitten.
Ik weet niet precies waarom, maar dat had gemoeten. Vermoedelijk uit stressrelief overwegingen.
Is stressrelief nederlands? Geloof niet. Dan moet je zelf maar even opzoeken, wat dat betekent.
Oh wacht ik weet het alweer: iets met ontstressen geloof ik. Graag gedaan. Geloof ik.
Na jarenlang van afwezigheid en lang op moeten wachten, was t eindelijk weer zo ver.
Gezellig boten kijken, versierd met een heel hoop bloemen erop, met muziek en hoop lawaai. Maar dat is misschien hetzelfde.
Sowieso is het een vaststaand feit dat wij als familie niet in staat zijn ergens gewoon naartoe te gaan.
Maar tegenwoordig met een baby op zak, is het steeds weer een volksverhuizing met ongeveer dezelfde hoeveelheid bagage als een expeditieteam dat de Noordpool probeert over te steken.
Dus van alles mee totaan picknickmand toe, 80 krukken, stoelen, 2 parasols, invalidekar, kinderwagen, koeltas.
Maar dan zijn we er nog niet.
Voordat we ooit op plaats van bestemming aankomen, ben ik geestelijk al ergens tussen ‘was dit nou de bedoeling van het leven’ en ‘of was het nou de bedoeling om zes flessen wodka vooraf leeg te drinken, terwijl mijn jonglerende huisolifantje zit toe te kijken’ en ben ik intussen vergeten waar we ook alweer naartoe gingen en of er rode konijntjes bestaan.
Eerst moesten we terug omdat ma haar ondergebit niet in had.
Aangekomen bij de bloemenzooi, konden we niet parkeren.
Staan we daar gepakt en gezakt langs de kant van de weg, worden we praktisch omver gereden door een bejaarde man die z’n rijbewijs gewoon ooit bij de chips gratis heeft gekregen.
Bijna gewoon de baby plat! En babies vinden dat echt niet leuk, want maak ze niet kwaad.
We konden net op tijd de maxicosi met baby, picknickmand, kruk en nog een kruk (ik dus) weghalen.
En toen moest ik ineens aan Mario Kart denken. Ja. Dit was um. In levende lijve.
Alleen blijkt Mario helemaal niet zo’n superracer te zijn als dat hij zich voordoet. Dat Nintendo nog in zee gaat met hem, is me nog een raadsel.
Daarna reed ie de plantenbak aan gort.
Ik vermoed zelfs dat Mario bijziend is.
Zet vervolgens auto langs de kant, waarvan ik eerder voorstelde om hem ook te zetten, maar echtgenoot t geen goed idee vond in verband met omdraaien bla bla.
Afijn, na veel vijven en zessen, gesjouw en gekreun de dijk opgeklommen om langs het water te gaan zitten.
Zit er eerst een complete bejaardenclub midden op t enige smalle pad van 4 cm breed, uitgebreid te picknicken en waren nog gebelgd dat de karavaan der malloten er door moesten, want er was elders geen plek.
Eindelijk op plaats bestemming aangekomen, werd de baby ineens zo rood als een tomaat en begon 86-jarige ma ook al te zemelen.
En ik, die normaalgesproken heel goed tegen de warmte kan, legde haast ‘t loodje en begon ik al langzaam mijn ziel te verlaten.
Iedereen had t warm en door elkaar schreeuwend, riepen we in koor:
“ik ga naar huis”.
“Te warm”.
“Niet te doen”.
“Auto halen en wegwezen maar weer”.
Dat ging niet van een leien dakje, want echtgenoot, de turbo-optimist-himself, was de enige irritant die elk argument die we hadden in t mooiste glitterjasje op aarde ging steken zodat we maar zouden blijven in die ellendige 33 graden openluchtoven.
Om een beetje naar een stel verlepte dansende en schreeuwende (lees zingende) mensen op bootjes met verlepte bloemen te kijken en te gaan staan zwaaien als een stel idioten.
Na 300 hou op hou op hou ops, begon het tot echtgenoot door te dringen dat we echt moesten gaan want anders hadden m’n gesmolten hersenen zo m’n oren uitgedropen.
Dus als een vaatdoek met de laatste 3 niet gesmolten functionerende hersencellen onverrichter zake weer huiswaarts gekeerd.
Inclusief baby, ma, dochter en vriend, echtgenoot, krukken, invalide kar, parasollen, koeltas, picknickmand en de laatste drie niet gesmolten functionerende hersencellen.
Dus story in ‘t kort:
Na 4 uur voorbereiding.
Twee uur gesjouw.
Eén bijna-omverrijding.
0 minuten bloemencorso.
Gaat dit varend corso 100% de boeken in als meest omslachtige bloemencorsos allertijden.
Foto: 2017
