We worden waarschijnlijk nu gezocht door de eendencommunity
Welkom bij tiny escapes voor overgestimuleerde mensen, die je fris en fruitige compleet in de knoop geraakte zenuwstelsel onmiddellijk naar deze paniekloze plek brengt waar je denkt dat je even kunt ontstressen en exact 10 seconden aan het compleet ontspoorde algoritme kunt ontsnappen om vervolgens alsnog in een diep verontrustend en paniek aangewakkerd eendendrama terecht te komen.
In eerste instantie was deze plek zó vredig dat het eigenlijk nep voelde. En dat was het dus ook volledig!
Maar meneer Duckface hier probeerde alles te verpesten.
Eerst voelde de plek nog als: jij moet maar eens vaker naar buiten meissie. Het volgende moment denk je ineens: run back home!!
Duckman gedroeg zich als een zeer verdrietige, enigszins angstaanjagende en vooral waar-is-mijn-vleugelmonteur-gebleven soort getraumatiseerde halfbevederde verdwaald riviertjemanager.
Het leek er compleet op alsof zijn belangrijkste vleugel gigantisch geplet was tot het niveau van een verschrompelde leren handschoen in een magnetron.
Hij zat daar een beetje dramatisch met zijn niet-functionerende vleugel te flapperen alsof hij een uitgeputte luchthavenmedewerker was die tijdens een complete emotionele inzinking onzichtbare vliegtuigen stond te dirigeren.
En wat hij ook deed, de Duck he, hij kreeg dat ding niet meer werkend, laat staan dat hij er boodschappen mee kon doen of koken. Nu zat die arme, werkloze en voornamelijk decoratieve vleugel daar compleet ellendig, eendloos en alsof hij de hele mensheid ervan de schuld wilde geven.
De hubby schoot natuurlijk onmiddellijk te hulp, zou je denken en technisch gezien was dat ook een beetje zo. Na een dik uur (of 4 minuten) speculeren over de Donald Duck-afstammeling die niet meer kon vliegen en zijn dramatische eendenonzin niet naar een andere postcode kon verplaatsen, concludeerde hubby dat hij direct een eendendokter nodig had omdat alle voorbij racende fietsers en doelloos rondzwalkende zwerfkatten nog veel meer schade konden aanrichten dan dat hij nu al had.
Na een stressvolle, verdrietige en medelevende observatie dat Ducky waarschijnlijk zou eindigen als platgereden door fietsen (want ook bejaarden fietsen tegenwoordig als krankzinnigen rond, zelfs in elektrische modus), verpletterd door verdwaalde olifanten of opgegeten door hysterisch hongerige katten, gingen we naar huis om een levensreddend telefoontje te doen zodat deze verontrustende situatie wen zeer mooie afloopprognose zou krijgen.
Guess what.
Nooit gedaan en het arme beest volledig vergeten en nu weet ik niet eens meer zeker of wij juridisch gezien nog als goede mensen geclassificeerd mogen worden omdat ik zelf ook nooit heb gebeld en nu zit ik hier compleet in paniek te denken wat er gebeurt als mensen mij herkennen van deze grotendeels eerlijke blog en collectief gaan schreeuwen: “Dat is die eendenvrouw”, “Met haar eendenman!”.
En dan plotseling vanuit het niets een compleet fanatieke duck supporters beweging ontstaat, met piepkleine protestbordjes waarop staat: RECHTVAARDIGHEID VOOR HET LICHT VERWARDE VLEUGELWEZEN!!!
Het begint op dit moment eigenlijk een vrij realistische mogelijkheid te worden dat wildlife-organisaties mijn wazige gezicht op waarschuwingsposters naast riviertjes gaan ophangen.
Dus hierbij bied ik mijn excuses aan vanuit het diepste dieptepunt van mijn hart en ik zal het goedmaken door de volgende keer opnieuw naar hem te gaan kijken, als er überhaupt een volgende keer komt.
Dat hangt ook volledig af van de vraag of de eendenactivisten ons ooit nog in de buurt van water toestaat.
