Fit blijven met je demonische kind be like…
In naam van het ont-mobielen heb ik mijn eigen variant op ontstressen bedacht, want soms moet je je kind gewoon van die gekke schermpjes wegrukken weet je.
Je moet ze compleet meesleuren in totaal onnodige biologische experimenten genaamd ‘proberen fit te blijven’-achtige toestanden.
Dat is nog niet altijd zo simpel als het eruitziet: zeker als overprikkelde vrouw van middelbare leeftijd met nog ongeveer drie overlevende kniedeeltjes over.
Nog maar niet gesproken over het al ingestorte zenuwstelsel dat nu op de een of andere manier gemotiveerd moet worden om jezelf naar een punt te slepen waarop je er daadwerkelijk uitziet alsof je een serieuze ervaren buitenmens-persoon bent ofzo.
In het begin ziet alles er nog relatief hoopvol en motiverend uit: zonnig weer. Natuur. Frisse lucht. Gezonde beweging. Moeder-zoon bonding. Zeer zorgwekkend optimisme.
Het verontrustende gedeelte zot hem in ‘t feit dat kinderen blijkbaar beschikken over onbeperkte demonische energiereserves rechtstreeks uit een andere dimensie.
Ze zien op de een of andere manier totaal het nut niet in van hun ledematen bewegen voor gezondheid en zo. En voor je het weet moet je bergen verzetten om ze gaande te houden, anders sleep je een protesterend ellendekipje door het bos terwijl ze net doen alsof je net een 14 uur durende Himalaya-overlevingsexpeditie hebt voorgesteld.
Zucht.
