Blijkbaar ben ik officieel niet meer te vertrouwen rond insecten
Dus mijn familie heeft lucht gekregen van mijn blog en jawelhoor nu heb ik een turbo insectenterminator aangemeten gekregen die geen piepkleine beestjes in de insectloze hemel aflevert.
Dit zoetlieve maar ohzo foei onogelijke groen gekleurde laat-insectjes-maar-gewoon-lekker-leven-apparaat (oftewel: vliegenvreter) is speciaal voor mij bedoeld zodat ik geen vieze beestjes ga mollen in huis.
Tijdens uittesten kwamen we al gauw tot de conclusie dat whatever er in dat ding zou belanden ze er toch van z’n lang zal ze leven ooit meer heel zouden uitkomen en mocht dat wel t geval zijn ze allemaal vanaf dan zonder kont weer verder hun leven zouden moeten hervatten wat mij hoogst onwaarschijnlijk lijkt want ja wat moet je nou zonder poepgat.
Hypothese hoe dat zou zijn: dat we dan hoogstwaarschijnlijk mega dikke op mini-olifantjes lijkende vliegende insectenmonsters zouden hebben, simpel weg om het feit dat ze alle ontlasting moeten vasthouden in hun toch al te kleine lijfje.
Daarbij komt ook nog eens dat niemand dan weet wanneer deze locomokipkukelefantjes dan zouden gaan ontploffen en er dan hoogstwaarschlijnlijk een groot strontfestijn zou gaan plaats vinden waarbij iedereen onder de opgekropte insecten stront zou komen te zitten en dan lekker zou gaan stinken, wat op zich dan toch ook weer handig is omdat je dan je toch vaak labiele medemens op afstand kunt houden.
Maar goed terug naar de test. Op het moment dat ik het oogverblindende neongroene ding weglegde, schreeuwde de husband ineens keihard “vlug!!! Pak dat ding!”
Waarna ik als de belachelijke wiedeweerga dat insectenapparaat weer helemaal moet opzoeken, want ergens weggemoffeld onder een kast, want als je hem dan nodig hebt, kun je hem makkelijk snel ff pakken, dus niet, in de veronderstelling dat we de grootste (die geeneens zou passen) turbo insect allertijden zouden gaan vangen en voorgoed zouden tentoonstellen in daar belachelijke ding.
Nadat we een flinke ravage hadden gemaakt in onze huiskamer, omdat je zo’n ADHD insecttiep wel heel snel moet vangen voordat ie ook het hele huishouden overmeemt, hadden we t beest eindelijk gevangen in onze nieuw bemachtigde mobiele vliegengevangenis.
Hap-slik-opgesloten.
Tenminste dat denk je dan.
Maar de kanttekening bij dit ding is dat je zodra je een monster gevangen hebt, je op dat moment peilsnel moet gaan analyseren met welk soort draak je te maken hebt.
Is het een mier, een bever, oh das geen insect, een vlieg, een mug, een kever, een dronken spin.
Het punt is dat elk insect weer een andere vangmethode nodig heeft. Zoals dit ADHD spinnetje die teveel Ritalin had geslikt en we hem of haar of hun of allemaal tegelijk, moesten helpen om wat verder over de onvrijwillige insectZoo drempel heen te komen.
Daarbij oplettend of je z’n lange poten niet kraakt. Tenzij je dat erg graag zou willen en die mensen heb je ook natuurlijk. Daar druipt t sadisme vanaf, die zijn absoluut niet zoals ik was voordat ik tot de orde werd geroepen door dochter telkens wanneer ik een beestje neermepte.
Nee die mensen trekken één voor één langzaam de pootjes eruit en gaan dan liggen staren naar het overgebleven lijfje dat plots denkt of ie in een wezenloos schildpadje wat op zijn rug ligt, is veranderd.
Maar met dit onogelijk groene apparaat vrees ik dat je er soms niet aan ontkomt om afentoe gewoon per toeval het hele lichaampje aan gort te rukken en vervolgens met emotionele schade, drie losse pootjes en een existentiële crisis achter te blijven terwijl de mug half gedemonteerd door je hele woonkamer verspreid ligt en je je afvraagt of dit insecten jij-gaat-nergens-meer-heen-resort-ding nou wel zo’n goed idee was.
