Waarschijnlijk de enige vrouw ter wereld die nooit oma wilde worden
Ik ben waarschijnlijk de enige vrouw ter wereld die nooit oma wilde worden.
Nooit.
Echt nóóit.
Serieus.
En nee: ik begrijp het zelf ook niet.
Maar ik begrijp cactussen ook niet, want waarom gedragen jullie je niet zoals het hoort en steken jullie niet gewoon iedereen die dringend een flinke portie karma nodig heeft?
Dus nu staan we quitte.
Ik kan je een miljoen redenen geven waarom ik nooit een omawens had naar de meest kale, piepkleine, werkloze, naar melk ruikende, plakkerige, lepelwantrouwende, aandacht-opeisende, puddingachtige, waggelende, kwijlgedreven, afstandsbediening-etende dictators ter wereld.
Ze hebben de motoriek van een dronken pinguïn en draaien dagelijks, zo niet per minuut, op het crisismanagementsysteem van een op hol geslagen magnetron vol spaghetti.
En wacht maar tot dit moment aanbreekt: uiteindelijk ontwikkelen ze allemaal de irritante gewoonte om te veranderen in zo’n vervelend, betweterig, overal-kleren-neerflikkerend wezen dat ondertussen jankt over de grootste kledingcollectie ooit met: “Ik heb niks om aan te trekken”, drama producerend, met de attitude van mini-volwassen baby’s, compleet met hun eigen verzonnen regels die op geen enkele manier aansluiten op de werkelijkheid van dit universum.
Ze kwijlen, ze krijsen, ze willen gevoerd worden, ze smeren poep over al je wenkbrauwen en de rest van je aangezicht, tis nog een wonder dat ‘t niet in je mond belandt, wat eerlijk gezegd nog een klein positief puntje is.
Ze verwachten dat je ze vermaakt met ‘kiekeboe’ of een of andere bizarre verzonnen zin die waarschijnlijk ooit bedacht is door iemand die zwaar onder invloed was van een drug waarvan niemand weet wat het precies was en jij ook absoluut in geen miljoen wil weten.
Ze hebben de afschuwelijke gewoonte om rechtstreeks in je ziel te niezen.
Ze proberen dingen te eten die technisch gezien geen onderdeel zijn van de voedselpiramide. Inclusief muren.
Ze maken oogcontact terwijl ze poepen alsof het een machtszet is.
Ze veranderen ‘een klein beetje honger’ in een nationale noodsituatie.
Ze worden exact wakker op het moment dat jij fluistert: “Eindelijk.”
Ze ontwikkelen plotseling olympisch niveau flexibiliteit, precies tijdens het aankleden.
Ze produceren om 03:14 ’s nachts geluiden die suggereren dat ze óf bezeten zijn door demonen óf een piepklein geitje in een emotionele crisis, terwijl jij gewoon dringend slaap nodig hebt.
Ze likken objecten met het zelfvertrouwen van een professionele voedselcriticus. Ze likken zelfs je hand alsof ze denken dat ze onderdeel zijn van een hondenras.
Ze veranderen een boodschappenritje van vijf minuten in een psychologisch agressieve marathontestgebeurtenis.
Ze eisen onmiddellijke verplaatsing zodra jij net bent gaan zitten. Want op de een of andere bovennatuurlijke manier bezitten ze het talent om exact te detecteren wanneer een volwassene net lekker onderuit zakt om dat vervolgens compleet te ruïneren.
Ze laten chronisch één sok van een paar permanent verdwijnen.
Ze vereisen constante supervisie terwijl ze letterlijk niets bijdragen aan de hypotheek. Zelfs als je alleen oppast zouden ze hypotheek moeten betalen.
En wat is dat trouwens met dat intense filosofische gestaar dat ze altijd doen?!
Als baby’s familie van je zijn hebben ze meestal niet eens iets gemeen met je.
Behalve in mijn geval misschien mijn irritante, hyperactieve en zenuwstelselvernietigende gewoonte om te multitasken waardoor je binnen no time volledig afgeknoedeld bent omdat je al je toekomstige talenten, nutteloze taken en instabiele gedachten in exact één seconde wilt proppen omdat de tijd constant voorbij tikt en je je anders een totaal nutteloze kwal zonder kunstgebit voelt, behalve dat mijn tanden voorlopig nog grotendeels prima zijn, en je gewoon alles uit het leven wilt halen.
Niemand weet waarom.
Ik zou nog liever omgaan met onzichtbare tampons gooiende en boerende geesten dan ooit ‘oma’ genoemd willen worden op een manier waarbij je echt het gevoel hebt dat je 90.000 keer gestorven bent en om een irritante reden steeds weer bent opgestaan en jezelf opnieuw moet de-installeren telkens wanneer je met ze moet omgaan, omdat hun eigen moeder soms afentoe blijkbaar vreemd werk heeft om te doen in de vorm van tegelijkertijd tien kunstwerken schilderen en tekenen met zowel haar handen als voeten om redenen die ik nooit zal begrijpen, dus hier kom ik dan af en toe in beeld om toezicht te houden op dit kleine poepwezen.
Om nog maar te zwijgen over de krankzinnige stress en zorgen over ‘t uitleggen waarom, of zelfs HÓE, ze terecht zijn gekomen in deze totaal ridicule idiote, validatiejagende, algoritmisch uitgedroogde, ringlight-aanbiddende, agressief-gefilterde, emotioneel-overgare-duckface-selfie-gedreven wereld.
Ik zei letterlijk tegen mijn dochter: “Sorry dat ik jou ook op deze planeetachtige vuilnisbelt heb gedumpt samen met wat de hoogste concentratie idioten van het hele universum lijkt te zijn. Als je slim bent heroverweeg je serieus om dit experiment zelf te herhalen.”
Wist je trouwens dat baby’s zonder enige aarzeling de supermarktvloer likken maar wanneer ze broccoli moeten eten doen alsof je ze een radioactieve grap voorschotelt?
Je wilt zo’n ding niet in huis; koop liever de broccoli.
Maar weet je wat het meest dramatische gedeelte is van nooit oma hebben willen worden?
Het exacte moment waarop mensen je op de meest euforische toon ooit vragen:
“En?! Hoe voelt het nou om oma te zijn?”
En laat me duidelijk zijn: ze wrijven dat gedeelte van “OMA” er echt keihard in!! En die toon ook!
Die afschuwelijke belachelijke toon alsof grootouders zijn de meest idyllische ervaring op aarde is, inclusief omstreken vol met nog meer onzichtbare feeënachtige wonderlijke en flowerpower-etende plekken!
Nou toekomstige vragers: vanaf nu verplicht ik jullie allemaal om deze blog van mij te lezen.
Geschreven vanuit de grond van mijn hart.
Graag gedaan.
POEPDISCLAIMER: Ik moet er expliciet bij vermelden dat er GEEN poep over mijn hele gezicht is gesmeerd!!! Wij hebben hier de schoonste baby ooit op aarde, wat mijn blog dus totaal ontzettend saai maakt!!!!!!!
Betrouwbare bronnen hebben mij geïnformeerd dat er een complete beschaving bestaat van mensen die het concept humor, sarcasme en hyperbolische hilarische nonsens niet begrijpen.
Wat werkelijk een ongelooflijke schande is!!!!
Ik ben zó blij dat ik mezelf ben!!!
Groet van een officieel defecte vrouw van 60
