Bewijs dat 5-jarige kinderen eigenlijk gewoon kleine dictators zijn
Ik zat op een bankje in het park toen op het bankje naast me een man arriveerde met gigantisch zware rugzakken en allerlei andere tassen en spullen.
Eerst dacht ik dat hij een zielige dakloze man was die alle bankjes bedelend afgaat (jaaa hoomaar: daar is niks mis mee!!! Ik schets een beeld ja!), maar toen zag ik dat hij eigenlijk vrij netjes gekleed was.
En schakelde ik meteen naar de gedachte dat hij misschien een kunstenaar of schilder was die hierheen was gekomen om even te ontspannen en te luisteren naar de bomen die met elkaar aan het roddelen waren over al die rare mensen die in hun uppie op bankjes gaan zitten midden in een park om vervolgens naar opgesloten zielige beestjes te gaan zitten kijken.
Maar ineens vanuit het niets komt er een 4-jarig blondharig creatuur met staartjes op de van zijn rust genietende man afgestierd.
Ze had net de aanwezige geitjes staan pesten en ook nog gif, ik bedoel eten gegeven.
Met een ADHD stemmetje roept ‘t kind, nu waarschijnlijk kleinkind van de niet dakloze of kunstenaar man (alhoewel dat laatste weet je niet zeker he!): ik wil wat drinken!!!
Opa is niet onder de indruk van het kleine schreeuwlelijkje want probably al veel gewend en zegt met kalme stem: hier heb je water.
Waarop ‘t monstertje in spé heel kalm en intelligent zegt: maar ik mag alleen maar limonade.
Ohhh, zegt de verbaasde opa, maar ik heb hier alleen nog een pakje drinkyoghurt voor je.
Na een lichtelijke discussie heen en weer van jamaar ik mag alleen maar limonade en jamaar ik heb alleen maar water of drinkyoghurt voor je, grist ‘t blonde grietje van ellende dat allerlaatste snertpakje yoghurt uit opa’s handen.
Op zich was het irritante kleinkind alweer gauw vergeten, dat ze eigenlijk alleen maar limonade mocht.
Hoogstwaarschijnlijk van een ingebeelde moeder. Of meer: een moeder met de magisch ingebeelde tekst: ik mag alleen maar limonade.
Dus kind gaat op haar gemaak aan het pakje zitten slurpen of lurken of wat je wilt.
Dan uit het niets, komt ineens het vijf jarige zusje van het slurpende blonde grietje wezenloos aangesneld.
Ze komt wel heeeeeeel zelfvoldaan aanzeilen en met een zelfverkerheid van heb ik jou daar commandeert ze: zooo nu wil eindelijk m’n drinkyoghurt wel eens hebben.
Nadat opa eerst 7 keer moest slikken en zijn waardige hoofd 14 keer bijna verdraaide omdat hij even niet meer wist, waar hij naar moest kijken.
Want ja dan zit er ook die vervelende normaalgesproken luidruchtige blogster of zo u wilt bloggeres, naast je op een bankje het hele drama in opkomst, gade te slaan.
Zegt de nu wat meer onzekere grootvader: Ja, nou, die heb ik aan je zusje gegeven.
En bammmmm, daar staat ‘t blonde commanderende sujet aan de grond genageld en ogen zo groot als tennisballen.
Haar haren gingen overal op haar kinder lichaam overend staan en je zag de kwaadheid live groeien.
We stonden net in de supermarkt en toen ik vroeg of jullie nog drinkyoghurt moesten, wilden jullie niks anders, stamelt de man.
Om het er nog eens stevigjes in te wrijven bij de kleintjes, laat ie ook nog even weten dat hij de voorraad yoghurtjes had kunnen aanvullen en dat het hun eigen schuld is dat ze nu zonder zitten.
Ondertussen is het blèrren geëscaleerd in hysterisch gigablèrren alsof haar leven ervan af hangt. Stampvoetend dat ze dat drinkpak toch had gewild….
Terwijl her kleinere zusje haar lege pakje drinkyoghurt tergend voor haar neus bengelt, wordt ze nog kwaaier en gaan er opnieuw sirenes af naast mij.
Inmiddels is t eerst zo zoet uitziende blonde meisje getransformeerd naar een allesverslindende, yoghurtbeluste nucleaire krijsmachine met sloopneigingen.
Doe nu maar weer lief tegen elkaar, stamelt de nogsteeds niet ontzette opa nog. Waarna er weer een heel betoog volgde over supermarkten en drinkyoghurts.
Eindelijk hield het snertkind gelukkig haar grote mond, want ik stond al zo ongeveer klaar om naar Zwitserland te verhuizen.
Totdat mijn moeder het nog een klein beetje huilende kind zag en de hele situatie opnieuw naar de knoppen bracht door te vragen: Wat is er aan de hand?
Toen begon het kind de hele poppenkast weer helemaal opnieuw en begon het terroriserende yoghurtmonster weer opnieuw te stampvoeten en te krijsen terwijl de musjes langzaam dood uit de boom begonnen te vallen van schrik.
Ik besloot om in te grijpen en om mijn moeder op afstand te houden voordat er een permanente escalatie ontstond waarbij waarbij opa, twee kleinkinderen, drie geiten, 6 ganzen, een vuilnisbak en een pak drinkyoghurt voorgoed getraumatiseerd het park zouden verlaten.
Daarna begon de opa het hele verhaal óók nog eens, van voor af aan, aan mij te vertellen, terwijl ik de hele film allang had meegekregen omdat ik op het bankje naast hem zat, en inmiddels meer van de drinkyoghurtkwestie wist dan die achterlijke zusjes.
Daarmee leek het zojuist volledig ontspoorde drinkyoghurt-kinderconflict, nog eens ff extra gevoed door mijn moeder, mij inmiddels wel voldoende behandeld en konden we wat mij betreft probleemloos door naar agendapunt twee: de actuele stand van zaken binnen de afdeling onverklaarbaar rondslingerende voorwerpen zonder duidelijke eigenaar.
