Hoe mijn gezicht bruut werd gesandwiched tussen liftdeuren
Van alle idiote dingen die ik in mijn leven heb meegemaakt (binnenkort te lezen in mijn boek ‘Surviving in a Fake World’), was dit dé dag om een totaal bijna-catastrofaal lichtelijk vervloekt incident toe te voegen aan mijn waanzinnige en hevig zorgwekkende waarom-zou-je-dit-in-godsnaam-doen-repertoirelijst.
Elke keer als ik denk dat het leven eindelijk gestopt is met willekeurige onzin mijn kant op te smijten, komt het gewoon weer terug. Met een belachelijke overdreven detectivebril en een nep-snor van: surprise, bitch. Hier heb je weer zo’n belachelijke situatie die je straks aan andere volwassenen moet uitleggen zonder volledig te klinken als een oververhitte faxmachine op steroïden.
Opnieuw had het universum mij uitgekozen om te testen hoeveel onzin één menselijk zenuwstelsel kan overleven voordat het wettelijk gezien in soep verandert.
Ik zweer je, mijn beschermengel heeft jaren geleden ontslag genomen en is vervangen door drie dronken hamsters in een lange jas.
Vanmiddag gingen we gewoon even simpel thee drinken op de SS Rotterdam.
Je weet wel, het allereerste cruiseschip dat Nederlandse emigranten naar de VS bracht.
New York om precies te zijn, omdat ze dachten dat ze het daar beter zouden hebben en om goud en diamanten en clotskifraibimbletralala-burgers en verborgen UFO’s te zoeken en beroemd te worden in Hollywood. Geen oordeel van mijn kant.
We hadden een heerlijke middag en jongleerden in het openbaar met de baby. Wat natuurlijk voor de nodige starende blikken zorgde, maar who cares en dat rijmt, hoera voor de good times en dat rijmt alweer en waar gaat dit heen…
Ik moet je vooraf waarschuwen: vertrouw nooit een hippievrouw als je er ooit eentje tegenkomt, vooral niet als ze bagage bij zich heeft alsof ze voor zes tot acht zakelijke jaren gaat verhuizen naar een oud verlaten spookpakhuis.
Na de geweldige en uitputtende theetreatment door de bemanningsleden van The Love Boat in hun geweldige witte, keurig gestreken outfits, vroeg ik naar kapitein Stubing, maar de obermeneer, die met zijn hoofd bijna door het dak van het hoofddek heen ging en niet eens Isaac was, keek me aan met een blik van: waar heeft die opblaasbare kerkhofuil van een compleet instabiele soepstengel van een vrouw het in godsnaam over?
Ik bedoel: na het theefeestje was het alweer tijd om naar huis te gaan. We maakten nog een serie babyfoto’s, waardoor bijna alle sirenes afgingen omdat we blijkbaar te hard schreeuwden.
Maar dat is allemaal niet heel verrassend aangezien we altijd zo luidruchtig en raar zijn, een 86-jarige übermoeder hebben die af en toe doof is en we voor de foto allemaal tegelijkertijd moesten lachen.
Normaal maken we foto’s met drie generaties van ons, maar nu is het een hele tour om ook de baby voor de foto aan het lachen te krijgen, terwijl dat thuis nooit een probleem is en ze zelfs lacht als je verwikkeld bent geraakt in een ingewikkelde trek-je-hoofd-uit-de-spijlen-van-de-babybox-nachtmerrie.
Aangekomen bij het liftgedeelte drukte ik op de knop en wachtten we allemaal op de je-weet-nooit-of-je-voor-eeuwig-vast-komt-te-zitten-in-deze-schimmige-anti-looptransporter, terwijl mijn moeder zich gedroeg alsof ze nooit verder was opgegroeid dan een irritant 8-jarig jongetje dat zojuist zes kilo suiker had geconsumeerd en druk bezig was de hele situatie actief te saboteren en ons op de ooit-naar-de-VS-emigratieboot te houden totdat alle herhaalafleveringen van The Love Boat weer worden uitgezonden.
Plotseling gingen de liftdeuren open en omdat er ook andere mensen stonden te wachten, wilden we snel naar binnen omdat wij er als eerste waren.
Ik liep de verraderlijke doos in, maar mijn moeder had andere plannen en liep af op een totaal echte hippievrouw met duizend stuks van de meest krankzinnig kleurrijke gelaagde kleding die ik ooit had gezien, die er niet eens uitzag als kleding maar meer als een verwarde explosie binnenin een tweedehands gordijnenfabriek.
De hippievrouw stond daar met een grote trolley en haar metgezellen: ongeveer 6000 opgestapelde koffers.
En wilde uiteraard ook met dezelfde lift en leek een beetje haast te hebben, maar dat ging dus met geen mogelijkheid gebeuren, want ma liep erheen om een enorme verwarring en vooral verward gesprek gaande te houden over het feit dat 800 koffers niet echt noodzakelijk zijn op een cruiseschip, wat op zich wel een punt is, want tenzij je van plan bent een compleet middelgroot dorp naar de Middellandse Zee te verhuizen, bestaat er echt zoiets als een praktische bovengrens aan bagage.
Hoeveel hutten heeft ze nodig met haar entourage? Ze kan niet uitpakken, want dan heb je een hut nodig die twee keer zo groot is.
Is haar moeder bij haar? En hoeveel bagage-afhandelaars hebben zich permanent bij de cruise aangesloten?
En wat in hemelsnaam had ze in die koffers gestopt?!
Ondertussen rende ik totaal gestrest als een gesaboteerde freaking mantelzorger en dochter slash scheidsrechtermaniak de lift in en uit, terwijl ik naar mijn moeder schreeuwde dat ze NU naar binnen moest.
Zoals nu nu nu!!!
In mijn schaamte bood ik de vrouw aan om in onze plaats de lift te nemen, maar ze was zo aardig dat ze wilde dat wij gingen omdat wij tenslotte als eerste waren.
Het moment was zo hectisch en verwarrend dat ik op het allerlaatste moment de lift instapte, oftewel de hoofdeter en oorafrukker en de deuren plotseling dichtgingen met de snelheid van een volledig operationele hogesnelheidstrein.
Plotseling zag ik mijn leven aan me voorbijflitsen, inclusief de meest verontrustende gebeurtenissen uit mijn leven; het moment waarop ik bijna door een aap werd opgeslokt inbegrepen, en toen zag ik de grootste deur uit de menselijke geschiedenis op mijn gerimpelde paniekgezicht afkomen.
Plotseling voelde het alsof ik werd gekraakt door een bulldozer die te veel had gedronken en mijn gezicht kwam vast te zitten tussen de twee aanvallende liftdeuren.
Ik hoorde paniek bij echtgenoot en dochter alsof ze getuige waren van mijn laatste momenten terwijl ik werd uitgeperst door een bezeten waswringer.
De demonische wringmachine, ik bedoel lift, ik gooide al mijn ledematen richting het open gedeelte in een poging de sensor die verdomde deuren weer te laten openen en ik stond daar bruut gesandwiched als een doodsbange bijna-ex-mens en verkeerde al in de veronderstelling dat ik de andere kant van de hel had betreden en wilde alvast beginnen met het poltergeisten van hoogst irritante mensen.
Niets daarvan gebeurde daadwerkelijk omdat mijn complete brein (van wat er nog van over was) uit mijn oren werd geperst, maar toen veranderden mijn oren in enorme gaten omdat ze er bruut vanaf waren gescheurd en zag ik er eentje over de vloer kruipen terwijl hij schreeuwde dat hij dringend psychologische hulp nodig had.
Ik weet niet helemaal zeker waarom dit allemaal gebeurde: waarom zou je jezelf verpletteren in een f-ing bewegende kast.
Wat totaal nergens op slaat, want liften zijn ontworpen voor vervoer en niet om te proberen een nieuw menselijk compressierecord te vestigen.
Ik was duidelijk óf gedrogeerd óf tijdelijk losgekoppeld van mijn overlevingsinstincten.
Zwaar.
Je zou denken dat ik na zoveel catastrofaal onnodige incidenten wijsheid, voorzichtigheid of op z’n minst een basaal overlevingsinstinct zou ontwikkelen.
Maar blijkbaar blijft mijn brein functioneren als een achterlijk klein babyvogeltje dat met wat vleugeltjes probeert te flapperen, maar die volledig met ducttape zijn vastgeplakt, terwijl het ronddraait in een wasmachine samen met verlopen bezeten sokken, maar op de een of andere manier nog steeds vol optimisme zit.
Dus uiteraard ontvouwde zich alweer een diep gênante situatie om mij heen, waardoor ik daar totaal verward stond en me afvroeg of dit misschien het perfecte moment was om te overwegen me aan te melden als non en mezelf te verstoppen en beschermen in een echt klooster.
Ik weet alleen niet zeker of dat zo’n goed idee zou zijn, want je weet nooit wat daar kan gebeuren waardoor per ongeluk een complete nonnen- en bijbelinstelling van de aardbodem wordt weggevaagd.
Met mijn staat van dienst zou ik waarschijnlijk over de sandaal van een monnik struikelen, vervolgens tegen iets historisch belangrijks aan vallen en tegen woensdagmiddag permanent verbannen worden uit de georganiseerde religie.
PS: bij gebrek aan een foto van mij met mijn gezicht tussen 2 liftdeuren, moet je t maar doen met het moment just before….da luidruchtige familiefoto, waar je niks van hoort, want het is een foto weetjewel
