Ik heb een overleden penisachtig ding gevonden (of zoiets)
Dus ik heb net een hoofdstuk afgemaakt in mijn boek over een paar van mijn verontrustende idiote vakantieavonturen die te stom zijn om waar te zijn; maar dat zijn ze helaas wel.
Tussen het schrijven van absurde onzin door heb je soms een lunchpauze nodig, dus ik liep naar de keuken waar ik me ineens voelde alsof ik in een soort parallel universum terechtkwam waar mijn biografische verhalen prompt aan het projecteren waren geslagen en ik daar om een of andere reden ingezogen vastzat.
Ik had net het verhaal afgerond over een prehistorische wezen en hoe ik per ongeluk een grote neus (mijn neus) martelde tijdens de salamander inspectie.
In dit specifieke verontrustende avontuur glipte er af en toe een kleine salamander voorbij en waarbij ik het initiatief nam om het kleine monster van dichterbij te onderzoeken, maar blijkbaar liep dat een beetje uit de hand.
Mijn vader en ik probeerden heel voorzichtig zijn staart te bestuderen en we praatten zelfs niet met elkaar omdat dat hem kon wegjagen, aangezien we wilden zien of zijn staart kon bewegen.
Ik besloot dat het een absoluut briljant idee zou zijn om het tropische wezen voorzichtig op te pakken en over mijn hand te laten kruipen als een echt verantwoordelijk natuurvriendelijk vrouwtje.
Ik raakte heel voorzichtig (echt heel voorzichtig, ik ben geen idioot) die verdacht wiebelige staart aan en ineens hoorden we het meest afschuwelijke kleine cccrrraaaack-geluid denkbaar.
Voordat mijn brein de situatie überhaupt kon verwerken, stond ik daar met een gigantische losgeraakte salamanderstaart in mijn hand alsof ik per ongeluk een kleine prehistorische misdaad had gepleegd.
Maar toen probeerde verwarring mij ook nog aan te vallen: de afgerukte staart BEWOOG NOG STEEDS.
Dat ding bleef rondflapperen als een ontspoord behekst spookservetje. En natuurlijk, alsof ik nog niet wreed genoeg was, liet ik de staart ook nog eens met de kracht van een fitnessgewicht terug op de grond vallen terwijl mijn ziel meteen tijdelijk mijn lichaam uitstierde om administratieve redenen.
Dus nu terug naar het lunchpauzeverhaal: ik begon een maaltijd klaar te maken toen ik ineens DIT op het aanrecht zag liggen.
Wuttt.
Hoe kon de salamanderstaart hier ontspannen op mijn keukenaanrecht liggen? Ik heb dat geamputeerde ding nooit mee naar huis genomen en bovendien was hij zeker niet zo groot als deze; daarnaast was dat allemaal 45 jaar geleden.
Wat in hemelsnaam is dat ding en wat doet het in mijn keuken. Volledig story-stoned door mijn net afgeronde anekdote inspecteerde ik dit vreemd uitziende object.
Heeft iemand een piemel gevonden waar ik niets van weet en waarom is het uiteinde totaal overleden? Hoe is het afgerukt? Waarom ligt het rond te dobberen in een bakje water? Heeft het dorst? En vooral: waarom dobbert het in mijn keuken?!
Het duurde even voordat ik besefte dat het waarschijnlijk een paarse wortel was die wachtte om op de benedenverdieping in de mond van een konijn te eindigen of in een twijfelachtige soep die absoluut geen bestaansrecht heeft.
Maar toch bleven mijn vragen opkomen: hoe heeft dat ding zichzelf getransformeerd tot een onmiskenbaar extreem lelijke, nu totaal oneetbare, overleden-penis-ding-lookalike. Niet dat ik dat zou weten of überhaupt zou móéten weten…
Het is waarschijnlijk bang geworden terwijl het weg lag te rotten achterin de koelkast naast een psychologisch ingestorte komkommer en heeft het volledig opgegeven om ooit nog onderdeel van de voedselketen te zijn.
